Praten helpt. Maar hoe doe ik dat als ouder?

Verplicht je kind niet, maar toon wel dat je wil luisteren als die daar klaar voor is.

Vraag eens aan je kind hoe het gaat. Doe dat op een informeel moment, bijvoorbeeld als jullie samen afwassen of in de auto zitten.

Je gevoelens delen, maakt je kwetsbaar. Het is gemakkelijker om je kwetsbaar te tonen als de ander zich ook kwetsbaar toont. Toon jij dat twijfels en gevoelens er mogen zijn? Dan voelt je kind dat die hierover kan praten.

Jouw kind kijkt misschien anders naar een situatie dan jij of het ervaart een situatie anders. Probeer geen oordeel uit te spreken. Vraag aan je kind waarom die zo denkt of waarom die zich zo voelt.

Probeer de gevoelens van je kind goed te begrijpen.

Voelt je kind zich dom, lelijk of niet normaal? Zeg niet direct dat dat niet juist is. Vraag je kind waarom die dat zo voelt. Zeg niet dat die gevoelens juist of fout zijn. Die gevoelens zijn er en mogen er zijn.

• Laat je kind uitspreken, onderbreek het niet. Minimaliseer het verhaal niet, geef niet direct advies en begin niet te sussen of te troosten. Je kan wel knikken. Zo toon je dat je luistert zonder een mening te geven.
• Vat samen wat je kind zei. Zeg bijvoorbeeld: “Als ik het goed begrijp, zeg je dat …” Zo voelt je kind dat je met aandacht luistert. En jij bent zeker dat je alles goed begrijpt.
• Let op je houding. Voel je dat je kind je aandacht wil? Doe dan niets anders terwijl je praat.
• Neem je tijd voor het gesprek.

Jij denkt misschien anders over de ervaring van je kind. Deel je mening niet te snel. Doe dat alleen als je kind dat vraagt. Stel veel vragen en probeer de mening van je kind te begrijpen.

Praat je over je eigen gevoelens? Doe dat dan met ‘ik denk …’ en ‘ik voel …’.

Dan begrijpt je kind wat jij denkt en voelt. Een ik-boodschap oordeelt niet over de gevoelens van je kind.

Maak een grapje, ook over je eigen gevoelens. Gebruik een grappig beeld of overdrijf. Zo relativeer je je eigen gevoelens. Praten hoeft niet altijd zwaar te zijn!