Jaren ervoor had ik stiekem nog een sprankeltje hoop dat haar lichaam toch niet hoefde te veranderen. Ik had schrik dat het biologische kind zou verliezen of verloochenen, als ik 100% meeging met de gevoelens van mijn kind. Ik had schuldgevoelens tegenover de zoon die ik achterliet, om dan een dochter in de plaats te krijgen.
Toen de medische transitie startte, begon voor mij het rouwproces pas echt. Ik moest afscheid nemen van mijn zoon … En dat tegelijk met een massa van afspraken met allerlei dokters en specialisten. Dat had een grote impact op mij.
Je wil het beste voor je kind. Bij een transitie komen veel veranderingen. Die hebben een grote invloed op je kind. En ook op jezelf, op je partner, op je hele gezin. Het is normaal dat je het moeilijk hebt met die veranderingen:
- Je had dromen over hoe je kind zou opgroeien. En die dromen moet je nu loslaten.
- Je vond een bepaalde kant van je kind erg mooi. Nu wil je kind die kant achter zich laten.
- Je vindt het moeilijk om afscheid te nemen van het uiterlijk van je kind. Of van de naam en het gedrag van je kind.
- Je maakt je zorgen over de gezondheid van je kind.
- Je bent bang dat je kind spijt zal krijgen.
Je had dromen en verwachtingen over je kind. En die moet je loslaten. Dat vraagt veel van je. Je gaat door een periode van rouw. Je voelt je soms schuldig omdat je het zelf moeilijk hebt en er niet kan zijn voor je kind.
Neem de tijd voor jezelf. Bespreek je gevoelens met je gezin.
Gaat je kind te snel? Zeg dat dan. Zoek samen naar een tempo dat voor iedereen goed voelt.
Laatst bijgewerkt op: 28 maart 2025